โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำสัญญาเช่าบ้านของโจทก์ เพื่อใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานพาณิชย์จังหวัดสงขลา โดยสัญญาว่า ในกรณีที่ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเช่า ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าภายใน 3 เดือนบัดนี้ จำเลยผิดสัญญา โดยโจทก์บอกเลิกสัญญาให้ทราบล่วงหน้าเกิน 3 เดือนแล้ว จำเลยไม่เลิก จึงขอให้ขับไล่ จำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญาตามฟ้องจริง แต่มิได้ผิดสัญญา จำเลยได้ใช้เป็นที่ทำการกับให้เจ้าหน้าที่ของจำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัยกินอยู่หลับนอนจำเลยได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม โจทก์ จำเลยยอมรับว่าโจทก์ได้มีหนังสือบอกเลิกไปทางจำเลยแล้ว แต่จำเลยหาที่ไม่ได้ ทั้งสองฝ่ายงดสืบพยาน

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ให้การรับว่าได้ทำสัญญาเช่าตามฟ้องจริง และยังได้แถลงรับว่าโจทก์ได้เคยมีหนังสือบอกเลิกสัญญาไปยังจำเลย ๆ แจ้งว่าหาที่ไม่ได้ โจทก์จึงไม่ต้องสืบพยานในข้อที่จำเลยรับ และฟังตามที่จำเลยรับว่าจำเลยเช่าเพื่อใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานพาณิชย์จังหวัด และโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่าแก่จำเลยแล้ว ส่วนที่จำเลยแก้ว่า ได้ให้เจ้าหน้าที่ของจำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัยกินอยู่หลับนอน เป็นแต่คำกล่าวอ้างของจำเลยซึ่งรับฟังไม่ได้ สำนักงานพาณิชย์จังหวัดเป็นสถานที่ทำการหาใช่เป็นเคหะไม่เพราะมิใช่เป็นที่อยู่อาศัย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา