โจทก์ฟ้องเรียกค่าเช่าโรงมหรศพจากจำเลยปรากฎว่าหนังสือสัญญาเช่าที่จำเลยทำให้โจทก์ไว้นั้นมิได้ปิดอากรแสตมป์ โจทก์ได้ปิดอากรแสตมป์เมื่อก่อนหน้าฟ้องนี้เอง จำเลยต่อสู้คัดค้านว่าเอกสารสัญญาเช่านี้ใช้ไม่ได้

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าเอกสารฉะบับนี้รับฟังเปนพะยานหลักฐานให้ จึงให้โจทก์ชะนะคดี

จำเลยฎีกาว่าพ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ ได้ลบล้าง ม.๒๑ พ.ร.บ.อากรแสตมป์ พ.ศ.๒๔๗๕ เสียแล้ว โจทก์ปิดแสตมป์เองไม่ได้

ศาลฎีกาตัดสินว่าพ.ร.บ.อากรแสตมป์ฉะบับที่ ๔ ไม่มีข้อความใดที่ลบล้างหรือขัดแย้งกับฉะบับ พ.ศ.๒๔๗๕ เลย ม.๒๑ เปนเรื่องตราสารที่อ้างเปนพะยานในโรงศาลบังคับไว้อย่างไรให้รับฟังได้และไม่ได้เท่านั้น ส่วนฉะบับที่ ๔ เปนเรื่องเพิ่มเติมวิธีแก้ที่จะให้เอกสารที่มิได้ปิดแสตมป์ทั่วไปใช้ได้อีกวิธีหนึ่งเท่านั้น ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษามาชอบแล้ว ยืนตามให้ยกฎีกาจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา