คดีได้ความว่าจำเลยผู้สามีได้ทิ้งร้างโจทก์ไป ๒ ปีเศษแล้วโดยโจทก์มิได้ทำผิดอย่างใด จำเลยได้ทิ้งร้างโจทก์ไปและเหตุอย่าเกิดขึ้นแล้วก่อนวันใช้ประมวลกฎหมายแพ่งฯ บรรพ ๕ แต่โจทก์พึ่งมาฟ้องคดีเมื่อวันที่ ๑๘ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๗๘

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าโจทก์ฟ้องภายหลังใช้ประมวลแพ่งฯ บรรพ ๕ แล้ว เหตุอย่าต้องใช้ตามบรรพ ๕ ม.๑๕๐๐ (๓) และแม้จะใช้อายุความในกรณีนี้ตามมาตรา ๑๕๐๙ ก็ตามคดีโจทก์ก็ยังไม่ขาดอายุความ เพราะสิทธิฟ้องขออย่าต้องตั้งต้นนับแต่เมื่อพ้น ๑ ปีนับแต่จำเลยละทิ้งโจทก์ไป และเมื่อยังไม่เกิน ๒ ปีก็ยังไม่ขาดอายุความ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้โจทก์จำเลยอย่าขาดกัน

ศาลฎีกาตัดสินว่าเรื่องนี้เหตุอย่าที่โจทก์อ้างขึ้นฟ้องร้องเป็นเหตุซึ่งเกิดขึ้นก่อนใช้บรรพ ๕ จึงต้องใช้บังคับตามบทกฎหมายที่ใช้อยู่ในเวลานั้นจะใช้บรรพ ๕ บังคับมิได้อายุความตาม ม.๑๕๐๙ นั้นกำหนดแต่ฉะเพาะสิทธิฟ้องร้องตามมาตรา ๑๕๐๐ (๑) (๒) (๓) (๔) และ (๗) เมื่อคดีเรื่องนี้ไม่ตกอยู่ในบังคับมาตรา ๑๕๐๐ แล้วจึงไม่เข้าอยู่ในบังคับแห่งอายุความตาม ม.๑๕๐๙ และตามกฎหมายเก่าโจทก์ฟ้องอย่าได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้โจทก์จำเลยอย่าขาดกัน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา