ได้ความว่ามีผู้ร้ายมาลักเข้าในนา พ.ซึ่ง ค.แล น.จำเลยเปนผู้เฝ้าอยู่ ค.จำเลยยิงปืนขึ้นแลร้องว่าขะโมย ฟ.ผู้ใหญ่บ้านจึงพาลูกบ้านออกไปช่วยจับคนร้าย ค. แล น.จำเลยได้ยิง ฟ.ผู้ใหญ่บ้านตายโดยคิดว่าเปนผู้ร้ายดังนี้

ศาลเดิมตัดสิน จำเลยมีผิดตาม ม. ๒๕๐ ข้อ ๒-๓ ให้ประหารชีวิตจำเลย แต่ลดโทษให้ น.ค.ตาม ม.๕๙-๓๗ คงจำคุกไว้ตลอดชีวิต

ศาลอุทธรณ์ตัดสินให้ปล่อยตัว อ.จำเลยไป ส่วน น. แล ค.จำเลยนั้นมีผิดตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี ลดตาม ม.๕๙ ให้กึ่งหนึ่งคงเหลือโทษจำคุก ๗ ปี ๖ เดือน

ศาลฎีกาเห็นว่า น.แล คจำเลยได้ยิงผู้ใหญ่บ้านโดยคิดว่าเปนผู้ร้ายมิได้พิจารณาให้ถ้วนถี่ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา