โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเปนกำนันไปจับ ค.ซึ่งไม่ใช่ลูกบ้านของตน แล้วหลอกลวงเอาเงินจาก ค.ว่าจะช่วยเหลือ ค.หลงเชื่อจึงให้เงินไป ขอให้ลงโทษตาม ม.๑๓๖ แล ๓๐๔

ศาลเดิมตัดสินลงโทษจำเลยตาม ม.๑๓๖ จำคุก ๑ ปี

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พะยานโจทก์แตกต่างกัน ให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังศาลเดิมวินิจฉัย จำเลยก็ยังไม่มีผิดตาม ม.๑๓๖ ตามฎีกาที่ ๔๔๕/๒๔๖๙ เพราะจำเลยได้ไปจับ ค.ในตำบลอื่น จำเลยไม่ใช้เจ้าพนักงานตาม พ.ร.บ. ปกครองท้องที่ ส่วนที่โจทก์อ้าง ม.๓๐๔ มาในฟ้อง แต่มิได้ว่ากันมาจนถึงชั้นนี้ จึงไม่จำเปนต้องวินิจฉัยถึง ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา