ได้ความว่าขณะนายยมจำเลยโต้เถียงกับนายเทื้อมผู้ตายโดยนายยมจำเลยหาว่านายเทื้อมลักของนางยิ้มพี่สาวจำเลย นายเทื้อมปฏิเสธว่าไม่ได้ลัก ขณะที่เถียงกัน นายยมจำเลยถือมีดดาบปลายตัด1 เล่ม นายเทื้อมถือมีดพก 1 เล่ม ระหว่างที่ตนทั้งสองเถียงกันนี้นายวายจำเลยถือขวาน 1 เล่มเข้ามาทางข้างหลังนายเทื้อม แล้วเอาหัวขวานตีนายเทื้อมถูกที่ศีรษะด้านหลังตรงระดับหู 1 ที แล้วจำเลยทั้งสองฉุดมือกันวิ่งหนี แต่ไปได้ประมาณ 3 วานายยมจำเลยก็สลัดแขนจากนายวายจำเลยกลับมาฟันคอนายเทื้อมอีก 1 ที แล้วจำเลยทั้งสองวิ่งหนีไป

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสองว่า นายยมจำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 ลดรับสารภาพกึ่งหนึ่งตาม มาตรา 59 แล้วจำคุก 10 ปี ส่วนนายวายจำเลยสืบไม่สมว่าได้ทำร้ายนายเทื้อมเพื่อป้องกันนายยมจำเลย นายวายจำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254จำคุก 2 ปี มีดของกลางริบ

ทั้งนี้โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวข้างต้น และเมื่อไม่ปรากฏจากข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมคิดกันมาทำร้ายนายเทื้อม อาจเป็นกรณีเกิดขึ้นโดยปัจจุบัน จำเลยต่างคนต่างกระทำ จึงมีความผิดตามกรรมที่ตนได้กระทำ จะลงโทษนายวายจำเลยฐานสมคบหรือสมรู้ในการฆ่าคนตายตามที่โจทก์ฎีกามาไม่ถนัด เพราะการกระทำของนายวายจำเลย เพียงมีผลให้นายเทื้อมได้รับบาดแผลเพียงมีบาดเจ็บเท่านั้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา