ได้ความว่า อาวุธปืนพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของพระภิกษุประทุมซึ่งถึงแก่มรณะภาพไปแล้วโดยจำเลยที่ 1 จัดการซื้อให้ พระภิกษุประทุมจัดการขอให้มีและใช้อาวุธปืนโดยตนเองไม่ได้ จึงให้โจทก์เป็นผู้ขออนุญาตแทน ใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนจึงมีชื่อโจทก์เมื่อพระภิกษุประทุมถึงแก่มรณะภาพแล้ว จำเลยที่ 1 ได้มารับปืนและใบอนุญาตไปจากโจทก์แล้วมอบให้บิดาพระภิกษุประทุมขายปืนนั้นเอาเงินทำบุญให้พระภิกษุประทุมโดยความยินยอมของโจทก์

โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งอาวุธปืนและใบทะเบียนปืน

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์

ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนเป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ เมื่อโจทก์ได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืนโดยได้รับใบอนุญาต โจทก์ก็มีกรรมสิทธิ์ในปืนตามใบอนุญาตนั้น

ศาลฎีกาเห็นว่า ใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน ไม่ใช่เป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ เป็นเพียงเอกสารซึ่งแสดงว่า ผู้มีชื่อในใบอนุญาตเป็นผู้ครอบครองและใช้อาวุธปืนโดยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานแล้วเท่านั้น ส่วนผู้มีกรรมสิทธิ์ในปืนนั้น อาจเป็นบุคคลอื่นได้ ในคดีนี้ คือ พระภิกษุประทุม หาใช่โจทก์เป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ไม่

โจทก์ฟ้องอ้างว่า ปืนพิพาทเป็นของตน ทางพิจารณาปรากฏว่าไม่ใช่ของโจทก์ ๆ จึงไม่มีสิทธิเรียกคืนจากจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา