เดิม ฝ. เปนโจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าเล่นแชร์จาก ป.เปนเงิน ๖๒๐ บาท ป.ได้ฟ้องแย้งเรียกเงิน ๘๕๐ บาท เพื่อหักกลบลบหนี้ ศาลฎีกาตัดสินว่าหนี้ที่ฟ้องแย้งยังไม่แน่นอนแลยังไม่ถึงกำหนดชำระจะหักกลบลบกับไม่ได้ ให้ ป.แพ้คดี บัดนี้ ป.จึงฟ้องเรียกเงิน ๘๕๐ บาทจาก ฝ.โดยอ้างว่า หนี้ถึงกำหนดชำระแล้ว

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่า เงินของโจทก์เหลืออยู่ที่จำเลยเพียง ๑๓๐ บาท ๙๓ สตางค์ จึงให้ ฝ.ใช้เงินจำนวนนี้กับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ครึ่งต่อปี

โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายว่า ๑) ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงผิดจากคำพะยานในสำนวน ๒) คำรับของจำเลยซึ่งเปนโจทก์ในคดีเดิมนั้นเปนการปิดปากมิให้กรรมการโต้เถียงในสำนวนเงิน ๘๕๐ บาทนี้ได้

ฎีกาวินิจฉัย ในข้อ ๑ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงถูกแล้ว ในข้อ ๒ ที่จำเลยรับว่าเงินของโจทก์ยังอยู่กับจำเลย ๘๕๐ บาทนั้น เปนเงินยอดสูงต่ำย่อมหักกลบลบกันไดตามความที่เปนจริงไม่เปนการปิดปาก จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา