โจทก์ฟ้องว่า รถจักรยานยนต์ของโจทก์ถูกคนร้ายลักไป ต่อมาโจทก์สืบทราบว่ารถคันนั้นถูกนำเข้าในจังหวัดสตูล จึงแจ้งให้ตำรวจจับจำเลยพร้อมกับรถของกลางจำเลยถูกฟ้อง จำเลยถูกฟ้อง และศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดต่อโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย ขอเรียกค่าเสียหาย 40,000 บาท

จำเลยให้การรับว่าถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานรับของโจทก์ แต่ไม่รับรองว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง การกระทำไม่เป็นละเมิดและปฏิเสธค่าเสียหายต่าง ๆ

ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและพิพากษาว่า จำเลยไม่ได้เป็นคนลักรถจักรยานยนต์ของโจทก์ จำเลยเพียงแต่รับรถจักรยานยนต์ไว้ภายหลังที่คนร้ายลักรถนั้นมาแล้วความเสียหายที่โจทก์ได้รับมิได้เป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี

จำเลยฎีกา

ศาลวินิจฉัยว่า ตามฟ้องโจทก์และคำให้การจำเลย ข้อเท็จจริงรับกันว่ารถจักรยานยนต์ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ได้ถูกคนร้ายลักไปที่จังหวัดเปอร์ลิสประเทศมาเลเซีย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับรถยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยโดยจำเลยรับรถจักรยานยนต์อันได้มาโดยการกระทำความผิดนั้นไว้ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไปแล้ว ตามสำนวนคดีแดงที่ 195/2518ของศาลจังหวัดสตูล ตามพฤติการณ์แห่งคดีแสดงว่า จำเลยได้ครอบครองรถจักรยานยนต์นั้นไว้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถ้าหากได้ความจริงว่าความเสียหายตามที่โจทก์ฟ้องเป็นผลสืบเนื่องโดยตรงจากการที่จำเลยรับไว้และครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ กล่าวคือถ้าจำเลยไม่รับและครอบครองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ไว้ ความเสียหายนั้นจะไม่เกิดขึ้นแล้วก็ได้เชื่อว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อโจทก์ ต้องชดใช้ค่าเสียหายนั้นแก่โจทก์ แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามฟ้องและคำให้การยังไม่พอให้ชี้ขาดว่าความเสียหายตามฟ้องเป็นผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลยหรือไม่ อนึ่ง ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์รายนี้ และจำนวนค่าเสียหายจำเลยก็ยังโต้เถียงอยู่ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพยานและพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา