คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันยิง บ. ตายแลใช้มีดตัดศรีษะขาดจากร่างกายโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙-๒๕๐-๖๓ แต่ตามทางพิจารณาได้ความว่า ข. แล ท. เป็นผู้หญิง บ. ตายส่วน ข.เป็นผู้ตัดศีร์ษะศพไปดังนี้ จึงมีปัญหาว่าจะลงโทษ ข.จำเลยฐานทำให้สักขีพะยานสูญหายตามมาตรา ๑๕๔ ได้หรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามปกติถ้าโจทก์ฟ้องผิดฐานแลอ้างมาตราผิดศาลไม่ลงโทษ เว้นแต่จะปรากฎว่าเป็นความผิดประเภทเดียวกัน แลเห็นว่าความผิดตามมาตรา ๑๕๔ เป็นความผิดฐานทำให้เสื่อมเสียอำนาจศาล ส่วนความผิดตามมาตรา ๒๔๙ แล ๒๕๐ เป็นความผิดฐานประทุษฐร้ายแก่ชีวิตซึ่งเป็นความผิดคนละประเภทกันฉะนั้นแม้จะฟังว่า ข.ตัดศีร์ษะศพเพื่อทำลายสักขีพะยาน ก็จะลงโทษ ข.จำเลยตามมาตรา ๑๕๔ ไม่ได้ จึงให้ยกข้อหาโจทก์ฉะเพาะตัว ช.จำเลยเสีย แต่ไม่ตัดสิทธิโจทก์ที่จะฟ้องใหม่ให้ถูกฐาน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา