ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างว่า ห้องเช่ารายนี้จำเลยใช้ประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ หาใช่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ไม่จึงไม่อยู่ในความคุ้มครองแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2486 ส่วนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฉบับ พ.ศ. 2489 จะนำมาใช้แก่คดีนี้ไม่ได้เพราะออกใช้ภายหลังที่จำเลยละเมิดสิทธิในทรัพย์ของโจทก์ และขัดขืนอยู่โดยไม่มีอำนาจ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลล่างซึ่งให้ขับไล่จำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา