เรื่องนี้โจทก์ฟ้องว่าเดิมจำเลยฟ้องโจทก์และขอยึดทรัพย์ก่อนคำพิพากษาศาลอนุญาต จำเลยได้ยึดไม้ของโจทก์ไว้และรับเป็นผู้รักษา และด้วยความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม้ลอยน้ำหายไป ๒๓๐๐๐ ต้น จึงฟ้องจำเลยเรียกค่าเสียหาย

ศาลชั้นต้นสอบถามโจทก์ ทำรายงานการพิจารณาแล้วมีคำสั่งงดสืบพะยานโดยเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้ว ๆ พิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา ว่า ผู้พิพากษา ศาลชั้นต้นออกนั่งบัลลังก์สิบถามว่าคู่ความคนเดียวมิชอบถ้อยคำในฟ้องของโจทก์พอที่จะให้จำเลยต้องรับผิดชอบแล้ว และว่าจำเลยเป็นผู้ยึดไม้ของโจทก์แล้วจ้างผู้อื่นชักลากไม้แทนไม้ลอยน้ำหายไปโดยความประมาทจำเลยจึงต้องรับผิดชอบ

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามรายงาน พิจารณาของ ศาลชั้นต้นนั้นข้อเท็จจริงยังไม่พอจะ วินิจฉัยคดีได้จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้ง ๒ ย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานโจทก์ จำเลยแล้ว พิพากษาใหม่ ค่าธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ฎีกาให้ผู้แพ้คดีในที่สุดเป็นผู้เสียหาย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา