คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยโอนสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 27-28 หรือ 1/70-71 ซึ่งปลูกบนที่ดินราชพัสดุถนนเทศบาล 1 หน้าที่ทำการป่าไม้จังหวัดสุรินทร์ให้แก่โจทก์ที่ 2 หากจำเลยไม่แสดงเจตนาโอนสิทธิการเช่า ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย และถ้าหากจำเลยไม่สามารถโอนได้ด้วยเหตุใด ๆ ให้ใช้ค่าเสียหาย 1,200,000 บาท และค่าเสียหายเดือนละ6,000 บาท แก่โจทก์ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยแสดงเจตนาโอนสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวให้แก่โจทก์ที่ 2 หากไม่แสดงเจตนาโอนสิทธิการเช่าให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ยกฟ้องโจทก์ที่ 1 และให้ยกคำขอให้ชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ที่ 2 และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ3,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าคดีถึงที่สุดแก่โจทก์ที่ 2ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2530 ต่อมาวันที่ 8 เมษายน 2530 จำเลยยื่นคำร้องว่า จำเลยเพิ่งตามตัวทนายความที่ต้องการพบ และทนายความคนใหม่ไม่สามารถยื่นฎีกาได้ทัน จึงขอขยายเวลายื่นฎีกาออกไปอีก 30 วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยได้ติดต่อหาทนายความใหม่ ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่กรุงเทพมหานคร ต้องใช้เวลาสืบเสาะหาทนายความที่เชื่อถือและไว้วางใจได้ เมื่อได้ทนายความใหม่แล้วก็ไม่อาจทำคำฟ้องฎีกายื่นต่อศาลภายในกำหนดได้ จำเลยจึงยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา ถือได้ว่ามีพฤติการณ์พิเศษนั้นเห็นว่าศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 9 มีนาคม2530 ต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2530 จำเลยได้มอบฉันทะให้นางอำพรชื่นมุณีวงศ์ มายื่นคำร้องขอคัดสำเนาคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แม้จำเลยจะเปลี่ยนทนายความใหม่และอยู่ในกรุงเทพมหานครก็สามารถยื่นฎีกาได้ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดเหตุล่าช้าของจำเลยยังถือไม่ได้ว่าเป็นเพราะมีพฤติการณ์พิเศษอันศาลจะพึงขยายเวลายื่นฎีกาให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา