โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเป็นใจช่วยหรือปล่อยให้นักโทษหลบหนีโดยเจตนาตาม ม. ๑๖๘ แห่งกฎหมายอาญา

ทางพิจารณาได้ความว่านักโทษหนีไปได้โดยความประมาทเลินเล่อของจำเลย

ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยไม่มีโอกาศต่อสู้คดีได้เต็มที่ การที่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเจตนาช่วยให้นักโทษหนีไป แต่พะยานหลักฐานของโจทก์แสดงแต่เพียงว่าจำเลย

กระทำหน้าที่โดยความประมาทต้องถือว่าข้อเท็จจริงในฟ้องต่างกับที่ได้ความตามทางพิจารณาคดีเข้าบทมาตรา ๑+๒ วรรค ๒ แห่งประมวล วิธีพิจารณาความอาญา ศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว พิพากษายืนตาม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา