ห้างหุ้นส่วนจำเลยล้มละลายบริษัทโกโช จำกัด (สาขากรุงเทพฯ)ยื่นคำร้องขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์โดยอ้างว่าจำเลยเป็นหนี้บริษัทโกโช จำกัด แห่งประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากในการผิดสัญญาสั่งสินค้าจากสำนักงานใหญ่ที่ประเทศญี่ปุ่น (การทำสัญญานั้นเริ่มติดต่อผ่านทางสาขา)

ศาลแพ่งมีคำสั่งเห็นชอบด้วยรายงานของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ให้ยกคำร้องขอรับชำระหนี้ เพราะเจ้าหนี้มิได้พิสูจน์ว่า เจ้าหนี้ในประเทศไทยก็มีสิทธิขอรับชำระหนี้ได้ในศาลแห่งประเทศญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 178

ผู้ร้องอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ผู้ร้องฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขอรับชำระหนี้รายนี้เป็นหนี้ซึ่งผู้ล้มละลายได้กระทำโดยตรงกับบริษัทในประเทศญี่ปุ่น สำนักงานในกรุงเทพฯ ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยเลย จึงไม่ใช่เจ้าหนี้ที่จะขอรับชำระหนี้ได้ เจ้าหนี้ต่างประเทศซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่นอกราชอาณาจักร ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขแห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 178

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา