โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 บังอาจลักสมุดแบบพิมพ์สั่งจ่ายสินค้าไป แล้วจำเลยสมคบกันปลอมหรือจัดใช้ให้ผู้อื่นกรอกข้อความปลอมขึ้นทั้งฉบับในแบบพิมพ์สั่งจ่ายสินค้า ว่าให้หอสินค้ายานนาวาและราชวงศ์จ่ายไม้ขีดไฟให้บริษัทจังหวัดปทุมธานีโดยจำเลยสมคบกันปลอมลายมือชื่อของนายสอาด สุนทรสรเจ้าหน้าที่ผู้อำนาจสั่งจ่ายและหอสินค้าทั้งสองได้จ่ายไม้ขีดไฟให้จำเลย จำเลยนำไปจำหน่ายแบ่งเงินกันเอาเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์ปลอมหนังสือ และฉ้อโกง

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่านายวิวัฒน์จำเลยมีความผิดฐานปลอมหนังสือสำคัญ และฉ้อโกงตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 224 และ 304 นายสำราญจำเลยสมรู้ผิดตาม มาตรา 224, 304 และ 65 ข้อหาอื่นยกนายระยับจำเลยปล่อย

นายวิวัฒน์ นายสำราญ จำเลยฎีกาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่จำเลยยกขึ้นฎีกาว่า นายวิวัฒน์จำเลยไม่ได้ปลอมลายเซ็น ส.สุนทรสร ขาดความสำคัญตอนนี้ คดีไม่เข้าหลักเกณฑ์ฐานปลอมหนังสือตามมาตรา 222 แต่ความเท็จจริงข้อนี้ศาลล่างทั้งสองฟังต้องกันแล้วว่า นายวิวัฒน์จำเลยเป็นผู้เขียนรายการใบสั่งจ่ายไม้ขีดไฟปลอม นายสำราญจำเลยเป็นสมรู้ในการกระทำผิด และในข้อกฎหมายแม้จะได้ปลอมขึ้นทั้งฉบับหรือส่วนใดส่วนหนึ่ง ท่านก็ว่ามันปลอมหนังสือจึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา