โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าเรือนไม้ 2 ชั้นของโจทก์เพื่อการค้าโดยไม่มีกำหนดเวลาเช่า จำเลยเช่าอยู่ 3 ปี โจทก์บอกเลิกสัญญาให้จำเลยส่งมอบสถานที่เช่า จำเลยไม่ส่งขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากสถานที่เช่า และให้ใช้ค่าเช่าและค่าเสียหาย

จำเลยให้การว่า โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่ามีกำหนด 6 ปี จำเลยไม่ได้ค้างค่าเช่า จำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัย โจทก์มิได้บอกเลิกเช่าล่วงหน้าตามกฎหมาย ยังไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่

ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยังไม่ได้บอกเลิกสัญญาเช่า ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจำนวนค่าเสียหายไม่จำต้องวินิจฉัย พิพากษายกฟ้องโจทก์

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์

จำเลยฎีกาขอให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาในประเด็นที่ว่า จำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองของกฎหมายหรือไม่ และพิจารณาคำมั่นที่โจทก์ตกลงให้จำเลยเช่ามีกำหนด 6 ปี โดยทำการสืบพยานแล้วพิจารณาพิพากษาตามรูปคดี

ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่าโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาเช่าต่อกันโดยไม่มีกำหนดเวลาเช่า โจทก์ยังไม่ได้บอกเลิกสัญญาเช่า พิพากษายกฟ้องโจทก์จึงเป็นการสมประโยชน์ของจำเลยที่ขอให้ยกฟ้องโจทก์แล้ว ศาลไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยประเด็นอื่น ๆ อีกเพราะถึงแม้จะวินิจฉัยประเด็นอื่น ๆ ด้วยก็จะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไป

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา