คดีนี้ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยขับรถยนตร์สาธารณะผิดทางและปิดทางเสีย เจ้าทุกข์ขี่รถจักรยานจะหลีกรถจำเลยแต่หลีกไม่ทันจึงชนเอาเป็นเหตุให้เจ้าทุกข์มีบาดเจ็บสาหัส จึงมีผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๙ พระราชบัญญัติรถยนตร์ ร.ศ.๑๒๘ ม.๑๙ กับ พ.ร.บ.จราจรทางบก ๒๔๗๗ ม.๙,๖๖ ให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๙ ซึ่งเป็นบทหนัก จำคุก ๓ เดือน

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสาเหตุที่รถจะเกิด+มิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยยังไม่พอจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๙ ได้ แต่จำเลยควรมีผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก ม.๙,๖๖ ให้ปรับ ๕ บาท

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่าถึงแม้ศาลอุทธรณ์จะแก้ไขมากก็ตาม คดีก็เข้าประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.๒๒๐ ซึ่งโจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ และคงเห็นด้วยว่าอันตรายที่เจ้าทุกข์ได้รับมิได้เกิดจากความประมาทของจำเลยที่ขับรถผิดทาง จะลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๙ มิได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา