โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ปืนยิงนายมาโดยเจตนาแต่มีเหตุอันสุดวิสัยมาขัดขวางเสียโดยประเด็นกระสุนปืนที่จำเลยยิงไปนั้นไม่ถูกร่างกายนายมา

จำเลยปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๖,๖๐ ให้จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน

โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อตามคำพยานโจทก์ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายจริง แต่คดีนี้ไม่ได้ปืนมาเป็นของกลาง ได้ความตามคำพยานโจทก์ว่าเป็นปืนแก๊ปทำเอง ลำกล้องยาวราว ๑ คืบ ปากกระบอกขนาดนิ้วก้อยลอดได้ ปืนนี้จะร้ายแรงพอจะทำให้ผู้ถูกยิงตายหรือไม่ไม่ปรากฏชัด คงปรากฏตามคำพยานโจทก์แต่ว่าจำเลยยิงผู้เสียหาย กระสุนไปถูกพื้นถนนเลยตัวผู้เสียหายที่วิ่งหนีไปราว ๑ ศอกดินถนนกระจายขึ้น ประกอบกับจำเลยยิงเมื่อผู้เสียหายไปห่างถึง ๑๕ วา จึงยังไม่พอให้ฟังว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าคน

พิพากษากลับบังคับคดีลงโทษจำเลยไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา