โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289,80

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 12 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า '…ปัญหาวินิจฉัยมีว่า คำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่าจำเลยลอบเข้ามายิงผู้เสียหายทางด้านหลังนั้นรับฟังได้เพียงใดหรือไม่ ได้ตรวจสอบคำเบิกความของผู้เสียหายประกอบกับคำเบิกความของนายแพทย์ชาญชัย โอภาสนวคุณแล้ว นายแพทย์ชาญชัยเบิกความว่า บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับนอกจากจะพบหัวกระสุนปืนแล้ว ยังพบหมอนรองกระสุนปืนฝังอยู่ในบาดแผลด้วยแสดงว่าคนร้ายได้ยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ชิดมาก จึงเป็นการรับกับคำเบิกความของผู้เสียหายที่ว่า เห็นจำเลยเดินค่อมๆ ใช้มือไขว้หลังผิดสังเกต เดินมาทางด้านหลังผู้เสียหาย แล้วใช้ปืนยิง ขณะยิงห่างผู้เสียหายประมาณ 1 เมตร เพราะหากมิได้ยิงในระยะใกล้แล้วหมอนรองกระสุนซึ่งมีน้ำหนักเบาคงไม่เข้าไปฝังอยู่ในบาดแผลของผู้เสียหาย…

ฎีกาข้อสุดท้ายของจำเลยที่ว่า การที่ศาลล่างพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าไม่ถูกต้องนั้น เห็นว่า นอกจากจำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นซึ่งเป็นอาวุธที่ทำให้ถึงแก่ความตายได้ยิงผู้เสียหายในระยะกระชั้นชิดแล้ว จากคำเบิกความของผู้เสียหายทั้งในชั้นสอบสวนและในชั้นศาลมิได้แสดงให้เห็นว่าจำเลยเจตนาจะยิงที่ขาแต่การที่กระสุนถูกขานั้นเนื่องจากผู้เสียหายระวังตัวอยู่ก่อนและหลบได้ทันท่วงทีกระสุนจึงพลาดจากตัวไปถูกขา พฤติการณ์แสดงว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย และแม้กระสุนจะถูกที่ขา นายแพทย์สมชัย ม้าแก้วที่ทำการรักษาเบิกความว่า บาดแผลที่ผู้เสียหายได้รับอยู่ใกล้เส้นเลือดใหญ่ ถ้ากระสุนถูกเส้นเลือดใหญ่จะทำให้เลือดออกมาก ผู้เสียหายอาจถึงแก่ความตายได้ จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่า ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น'

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา