โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจใช้ขวานฟันนายลือ มีบาดเจ็บสาหัส ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๔,๒๕๖ ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับนายลือต่างสมัครใจวิวาททำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน นายลือมีบาดเจ็บสาหัส ส่วนจำเลยมีบาดแผลไม่ถึงบาดเจ็บ

ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงตรงข้ามกับฟ้อง จะลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่เข้าบทบัญญัติแห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ เพราะทางพิจารราได้ความชัดว่าจำเลยได้ใช้ขวานฟันนายลือจริง ไม่ใช่เป็นกรณีวิวาทชุลมุนจนไม่รู้ว่าใครทำร้ายใคร ตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๘ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลย

จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนตาม ศาลอุทธรณ์.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา