โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้โอนสิทธิการเช่าตึกให้จำเลยที่ ๒ เพื่อมิให้ถูกยึดถูกอายัติตามคำพิพากษา โดยจำเลยทั้งสองรู้แล้วว่า จำเลยที่ ๑ ถูกโจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้ เป็นการฉ้อโจทก์ ขอให้ลงโทษ.

ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์สืบไม่ได้ว่า การขายตึกนั้นเป็นการเพื่อมิให้ถูกยึดถูกอายัติ จึงไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกง ให้ยกฟ้องโจทก

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสิทธิการเช่าตึกนั้น ไม่เป็นทรัพย์ตามความหมายในมาตรา ๖(๑๐) แห่งกฎหมายลักษณอาญาเพราะไม่เป็นวัตถุที่มีรูปร่างจับถือได้ จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง แต่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อกฎหมายศาลฎีกาจึงทรงไว้ซึ่งอำนาจที่จะพิจารณาข้อเท็จจริงในคดีได้

คดีนี้ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฉ้อโกงโจทก์ ปัญหาข้อกฎหมายจึงไม่จำต้องวินิจฉัยต่อไป จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง.

์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา