โจทก์ฟ้องว่า จำเลยรับราชการเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายเกียกกายพลาธิการ ศูนย์ฝึกกำลังทดแทนปราณบุรี ผู้บัญชาการศูนย์ฝึกกำลังทดแทนได้สั่งให้จำเลยเป็นผู้ควบคุมรถยนต์ 2 คัน ไปรับเครื่องสูทภัณฑ์ที่พระนคร เมื่อถึงพระนครจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บในสถานที่อันควรหรือเอาไปฝากไว้ในสถานที่ราชการกลับปล่อยให้พลขับนำรถไปเก็บตามอำเภอใจ ทั้งจำเลยไม่ควบคุมรถไปเก็บด้วยตนเอง และไม่เอากุญแจรถไปเสีย และเมื่อรถยนต์บรรทุกเครื่องสูทภัณฑ์เสร็จ จำเลยกลับไม่ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ควบคุมรถเดินทางกลับศูนย์ฝึกฯ เป็นเหตุให้พลขับคันหนึ่งขับรถไปเที่ยวและขับด้วยความประมาทชนรถอื่น โจทก์ต้องชดใช้ค่าเสียหายไปเป็นเงิน 64,070 บาท ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ให้

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ควบคุมรถยนต์ จำเลยไม่ได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ความเสียหายไม่ได้เกิดเพราะสถานที่เก็บหรือไม่คุมไปเก็บด้วยตนเองแต่เกิดจากพลขับนำรถไปเที่ยวส่วนตัวโดยจำเลยมิได้รู้เห็นเป็นใจ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ในขณะเกิดเหตุทางกองทัพบกยังไม่ได้วางระเบียบในเรื่องการควบคุมยานพาหนะต่างจังหวัดซึ่งมาราชการในจังหวัดพระนครไว้ การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปเก็บไว้ที่บ้านพักนายทหารในกรมทหารนั้น นับว่าเป็นการใช้ดุลพินิจที่เหมาะสมแล้ว การปฏิบัติของจำเลยเช่นนี้จะหาว่าเป็นการกระทำโดยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยไม่เรียกเก็บลูกกุญแจรถไว้ เป็นเหตุให้พลขับเอารถไปขับได้ ถือว่าเป็นความประมาทของจำเลยด้วยนั้น ได้ความจากพยานโจทก์ว่า พลขับมีอำนาจถือกุญแจรถคนอื่นจะแย่งเอากุญแจไปเก็บไม่ได้ ฉะนั้น การที่จำเลยไม่เรียกเอากุญแจรถไปเก็บไว้ จะถือว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยไม่ได้การที่จำเลยให้พลขับเอารถไปจอดเก็บไว้ในที่ปลอดภัย แล้วพลขับได้เอารถออกไปขับโดยพลการ จะถือว่าจำเลยประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่หาได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา