โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตและใช้ยิงเจ้าพนักงานซึ่งเข้าจับกุมจำเลยโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๖๐,๒๕๐,๑๒๐ และ พ.ร.บ.อาวุธปืน

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๒๐ และพ.ร.บ.อาวุธปืน แต่ข้อหาฐานพยายามฆ่านั้นให้ยกเสีย

โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๒๐ นั้นไม่ชอบ เพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายในฟ้องว่าจำเลยมีความประสงค์จะต่อสู้หรือขัดขวางเจ้าพนักงาน จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยไม่มีความผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๒๐ นอกนั้นยืน

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คำฟ้องของโจทก์เป็นที่เข้าใจได้ว่า มีข้อกล่าวหาว่าขัดขวางต่อเจ้าพนักงานรวมอยู่ด้วย เพราะตามฟ้องโจทก์ได้กล่าวว่าเจ้าพนักงานเข้าทำการจับกุมจำเลยตามหน้าที่อันชอบด้วยกฎหมายการที่จำเลยยิงปืนเช่นนั้นก็ย่อมเป็นการขู่เข็ญจะกระทำร้ายตามความหมายในมาตรา ๑๒๐ แห่งกฎหมายอาญาแล้ว จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา