คดีนี้ โจทก์ฟ้อง จำเลยรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยเป็นกสิกรมีข้าวเปลือก 4 เกวียนหลวงไว้ในความครอบครอง อันเป็นข้าวที่จำเลยทำได้จากนาของจำเลยเอง จำเลยได้ให้ถ้อยคำเท็จในการแจ้งปริมาณว่าจำเลยมีข้าวเปลือกอยู่ในความครอบครองเพียง 1 เกวียนหลวงกับ 50 ถัง โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นเห็นว่าพระราชบัญญัติการค้าข้าวมุ่งหมายควบคุมเฉพาะผู้ค้าข้าวเท่านั้นพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ว่าจำเลยมีผิดตามพระราชบัญญัติการค้าข้าว 2489 มาตรา 4, 5, 7, 8, 20 พระราชบัญญัติการค้าข้าว (ฉบับที่ 2) 2489 ลดฐานรับสารภาพแล้วคงปรับจำเลย 80 บาท ข้าวของกลางริบ

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติการค้าข้าวบัญญัติควบคุมตลอดถึงกิจการต่าง ๆ อันเกี่ยวเนื่องกับการค้าข้าว จำเลยมีผิดตามฟ้อง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา