ข.ได้เปนนายน่าบอกขายที่นาแก่ พ. พ.ขอให้ ข.นำ พ.ไปตกลงกับเจ้าของนา แล สัญญาจะให้ค่าจ้าง ข. ๑๐๐ บาท แล ข.ได้ตกลงกับเจ้าของนาว่าถ้าขายที่ได้ราคา ๑๓๐๐ บาท เจ้าของนาจะให้ค่านายน่า ข. ๑๐๐ บาท ข.ได้นำพ. ไปตกลงซื้อขายที่นารายนี้กับเจ้าของนาเอง เมื่อซื้อขายกันเสร็จแล้ว ข.ได้รับค่านายน่าจากเจ้าของนา ๑๐๐ บาท แลได้ข้างฝ่าย พ.๒๐ บาท ยังค้างอีก ๘๐ บาท จึงฟ้องเรียกเงินนี้

ฎีกาวินิจฉัยว่า ฐานะของ ช. ในการซื้อขายที่นารายนี้ หาใช่เปนตัวแทนของ พ. ไม่ ช.ได้ทำสัญญากับ พ.เพียงแต่รับเปนผู้ชักนำ พ. กับเจ้าของนาให้พบกันเท่านั้น เมื่อ ช. ได้พา พ.ไปพบกับเจ้าของนาแลตกลงซื้อขายที่นากับเจ้าของนาเองดังนี้ ต้องถือว่า ช.ได้ทำนาที่ครบถ้วนตามสัญญาแล้ว การที่ ช. รับค่านายน่าทั้ง ๒ ฝ่าย สำหรับคดีเช่นนี้นั้นหาเปนการผิดต่อน่าที่ ข. ซึ่งจะทำให้ พ.พ้นจากความรับผิดชอบในเรื่องค่านายน่าต่อ ช.ไม่ ให้พ. ใช้เงิน ช.ตามสัญญา

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา