คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ กู้เงินไป จำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกัน ต่อมาสัญญากู้หายจึงฟ้องขอให้จำเลยใช้ต้นเงินและดอกเบี้ยโจทก์จำเลยตกลงกันสืบนางปานเป็นพะยานผู้เดียว ถ้านางปานเบิกความว่า นางปานได้มอบอำนาจให้โจทก์ฟ้องคดีนี้ และจำเลยได้ทำสัญญาที่ฟ้องนี้คือ ฉะบับ พ.ศ.๒๔๘๐ กับจำเลยยังไม่ได้ชำระหนี้ตามสัญญาที่ฟ้องนี้ จำเลยยอมแพ้ ถ้าหากเบิกไม่สมทั้ง ๓ ข้อ โจทก์ยอมแพ้

นางปานเบิกความว่า ได้มอบอำนาจให้โจทก์ฟ้องคดีนี้จริง จำเลยทั้งสองนี้ได้ทำสัญญาให้ ๒ ครั้ง และยังไม่ได้ชำระหนี้ให้

ศาลชั้นต้นเห็นว่า นางปานเบิกความสมข้างโจทก์ทุกข้อ จึงพิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามคำท้าข้อ ๑ นางปานเบิกความสมโจทก์จริงส่วนข้อ ๒ และ ๓ นั้นนางปานเบิกไม่สมโจทก์จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่านางปานเบิกความคลุม ๆ ไม่สมและไม่ตรงข้อท้าในข้อสำคัญว่าเป็นสัญญาฉะบับ พ.ศ.๒๔๘๐ หรือไม่ และจำเลยชำระเงินตามสัญญาที่ฟ้องแล้วหรือไม่จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา