โจทก์ฟ้องว่า นางพ่วงได้ยกที่พิพาทร่วมของนางพ่วงให้แก่โจทก์ และให้โจทก์ทำกินต่างดอกเบี้ยตลอดมา จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทเฉพาะส่วนของนางพ่วงเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์แต่ผู้เดียวจำเลยต่อสู้ว่า นางพ่วงได้ยกที่พิพาทให้แก่จำเลย จำเลยได้ครอบครองโดยสงบและเปิดเผยเป็นเวลา 20 ปีแล้ว จำเลยได้ครอบครองที่พิพาทเกินกำหนด 1 ปีอันเป็นอายุความมรดก จำเลยจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท

ศาลชั้นต้นฟังว่า นางพ่วงยกที่พิพาทให้แก่โจทก์ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี

ศาลอุทธรณ์ฟังว่า นางพ่วงมิได้ยกที่พิพาทให้แก่โจทก์หรือจำเลย จึงพิพากษายกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์จำเลยต่างฝ่ายต่างได้ครอบครองที่พิพาทร่วมกัน โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินอายุความมรดก และไม่มีทายาทคนอื่นของนางพ่วงเข้ามาเกี่ยวข้อง ศาลฎีกาจึงเห็นควรพิพากษาแบ่งส่วนรายพิพาทส่วนของนางพ่วงให้เสร็จไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(2)

พิพากษาแก้ ให้แบ่งส่วนรายพิพาทส่วนของนางพ่วงให้โจทก์จำเลยได้คนละส่วนเท่ากัน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา