คดีนี้ ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม พระราชบัญญัติควบคุมการส่งไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482มาตรา 9 ให้จำคุก 6 เดือน ขังมาพอแก่โทษแล้วให้ปล่อยตัวไป ฯลฯ

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ทนายจำเลยฎีกาต่อมา

ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์และทนายจำเลยฟังเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2496 ส่วนตัวจำเลยมิได้มาศาลในวันที่กล่าวแล้ว ทนายจำเลยแถลงว่าจำเลยไปต่างประเทศ และตามสำนวนไม่ปรากฏว่าได้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้จำเลยฟังในวันใด ๆ ต่อมา เมื่อเป็นเช่นนี้ ทนายจำเลยก็ยังไม่มีสิทธิฎีกาเพราะ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 216 บัญญัติให้ฎีกาภายใน 1 เดือน นับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ให้จำเลยฟัง

จึงไม่รับฎีกาของทนายจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา