โจทก์ฟ้องอ้างว่า จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นทนายความฟ้องคดีความตกลงให้ค่าจ้างว่าความแก่โจทก์ เมื่อชนะคดีถึงที่สุดเป็นเงิน15,000 บาท กับเงินค่าทนายความที่ศาลพิพากษาให้เท่าใด ยอมให้เป็นค่าจ้างเพิ่มแก่โจทก์ด้วย บัดนี้ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยชนะคดีนั้นแล้ว แต่จำเลยบิดพลิ้วไม่ยอมให้ค่าจ้างโจทก์ตามสัญญา จึงขอให้ศาลบังคับ

จำเลยให้การว่า ได้ว่าจ้างโจทก์ 2,000 บาท ได้ชำระให้ไปบ้างแล้ว คงค้างอยู่ 200 บาทเท่านั้น อนึ่งเมื่อคดีเรื่องนี้อยู่ในระหว่างฎีกา จำเลยได้ยื่นคำร้องขอถอนโจทก์ จากการเป็นทนายโจทก์ไม่คัดค้านประการใด จึงต้องถือว่าสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยสิ้นสุดลงแล้ว โจทก์กับจำเลยจึงไม่มีภาระผูกพันกันอีก

ศาลชั้นต้นเห็นว่า การถอนทนายเป็นเพียงจำเลยไม่เต็มใจให้โจทก์เป็นทนายจำเลยต่อไป มิใช่เป็นเรื่องเลิกสัญญาจ้างว่าความจำเลยยังต้องมีความผูกพันในสัญญาจ้างว่าความกับโจทก์อยู่ จึงพิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ตามฟ้อง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามรูปเรื่องที่จำเลยถอนโจทก์ออกจากทนายความในคดีเรื่องก่อนนั้น ไม่มีทางที่จะทำให้จำเลยหลุดพ้นจากความผูกพันในอันจะต้องชำระค่าจ้างว่าความแก่โจทก์

จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา