คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้และได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยทั้งสอง โดยจำเลยทั้งสองยอมร่วมกันชำระหนี้ให้โจทก์จำนวน 956,911.36 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามที่กำหนดไว้ในสัญญายอม ศาลพิพากษาตามยอมแล้วจำเลยทั้งสองผิดนัด โจทก์จึงขอหมายตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีและนำยึดที่ดินสองแปลงของจำเลยทั้งสองออกขายทอดตลาด เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ทำการขายทอดตลาด 4 ครั้ง ครั้งสุดท้ายโจทก์เข้าสู้ราคาสูงสุดเป็นเงิน 1,100,000 บาท จำเลยที่ 1 คัดค้านต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าราคาที่ได้ยังต่ำไปขอให้ขายใหม่เจ้าพนักงานบังคับคดีรายงานต่อศาลเพื่อให้พิจารณาสั่งขายแก่ผู้สู้ราคาสูงสุด

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขายในวันที่ 9 เมษายน 2534

จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งในวันที่ 16 เมษายน 2534

ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง

จำเลยทั้งสองฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเพื่อให้ศาลสั่งขายทอดตลาดใหม่โดยอ้างว่าราคาที่ขายต่ำไป และจำเลยทั้งสองได้แถลงคัดค้านการขายไว้แล้ว กรณีมิใช่เป็นเรื่องคัดค้านว่า การขายทอดตลาดเป็นไปโดยมิชอบที่จะต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลภายใน 8 วัน นับแต่ทราบการฝ่าฝืนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา296 วรรคสอง จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ ซึ่งศาลอุทธรณ์ชอบที่จะรับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองไว้วินิจฉัยนั้น พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าการที่จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ศาลสั่งขายทอดตลาดใหม่โดยอ้างว่าราคาที่ขายต่ำไปนั้น เท่ากับเป็นการกล่าวอ้างว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีโดยมิชอบ อันเป็นการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติแห่งลักษณะว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง กรณีจำต้องบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 27 และ 296วรรคสอง จำเลยทั้งสองต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลชั้นต้นก่อนการบังคับคดีได้เสร็จลงแต่ต้องไม่ช้ากว่า 8 วัน นับแต่ทราบการฝ่าฝืนนั้น เมื่อจำเลยทั้งสองเพียงแต่คัดค้านการขายทอดตลาดต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี โดยมิได้ยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลชั้นต้นตามที่กฎหมายกำหนดไว้ จำเลยทั้งสองจะใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาหาได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา