ได้ความว่าจำเลยไม่ได้เสียเงินรัชชูปการเจ้าพนักงานจึงได้จับตัวจำเลยมาควบคุมไว้ใช้ทำงานโยธา จำเลยได้หลบหนีไปจากควบคุมของเจ้าพนักงานในบริเวณที่ว่าการอำเภอ โจทย์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๖๓,๓๓๔ ข้อ ๒ และพระราชบัญญัติรัชชู พ.ศ.๒๔๖๘ มาตรา ๑๓ ข้อ ๒

ศาลมณฑลจันทบุรีแลศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันวางบทพ.ร.บ.รัชชูปการมาตรา ๑๓ ข้อ ๒ แลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒ ปรับจำเลยเปนพินัย ๘ บาท ถ้าไม่มีเสียให้จำแทน ๘ วัน

โจทย์ฎีกา ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๖๓

ฎีกาตัดสินว่า พ.ร.บ.รัชชูปการมาตรา ๑๓ ข้อ ๒ มีความเล็งถึงแต่เฉภาะเรื่องขัดคำสั่ง แต่เรื่องนี้เปนเรื่องที่จำเลยหลบหนีจากที่ควบคุม ศาลจะยกกฎหมายว่าด้วยการขัดคำสั่งมาลงโทษจำเลยนั้นไม่ได้ เพราะฉนั้นปัญหาจึงมีว่า กฎหมายอาญามาตรา ๑๖๓ จะกินถึงความผิดชนิดนี้หรือไม่ เห็นว่า คำว่า "คุมขัง" ในมาตรานี้กับคำว่า "ความควบคุมและกักตัว" ในพระราชบัญญัติรัชชูมาตรา ๑๐ อนุมาตรา ๔ นั้น มีความหมายอย่างเดียวกัน ฉนั้นจำเลยต้องมีผิดตามมาตรา ๑๖๓ ตามที่โจทย์อ้าง ส่วนการกำหนดโทษนั้นเห็นว่าที่ศาลล่างปรับ ๘ บาทพอควรกับความผิดแล้ว ถ้าไม่ใช้ให้จัดการตามมาตรา ๑๘

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา