โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองสมคบกันใช้มีดแทงทำร้ายนายเจียวโป๊ถูกที่คอ 1 แห่งตามร่างกายอีกหลายแห่งด้วยความพยาบาทมาดหมายโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย ผู้ตายถึงแก่ความตายในทันที ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา 250, 63 จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพจำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดฐานฆ่าคนตายตามกฎหมายอาญา มาตรา 250 ให้ลงโทษประหารชีวิตลดโทษตาม มาตรา 59ประกอบ มาตรา 37 คงจำคุก 20 ปี ยกฟ้องจำเลยที่ 2

โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 2เพราะลงสำเนาอุทธรณ์ไม่ได้ คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 คงพิพากษายืน

จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าความผิดของจำเลยต้องด้วยมาตรา 249 การลดโทษไม่ชอบ

ศาลฎีกาเห็นว่าคดีฟังได้ถนัดว่านายโอวหรือบักเล้งจำเลยเป็นผู้ใช้มีดของกลางทำร้ายนายเจียวโป๊ถึงแก่ความตายจริง ถึง 3 แผล ๆ ที่คอเป็นแผลฉกรรจ์และนายเจียวโป๊ถึงแก่ความตายในขณะนั้นเหตุที่เกิดฆ่ากันฟังได้มั่นคงว่าเพราะจำเลยเป็นชู้กับนางซิวเอี๊ยะจำเลยและอยากจะอยู่กินด้วยกันฉันท์สามีภรรยาโดยเปิดเผย การที่จำเลยลอบขุดดินเป็นเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงจึงลอดตัวเข้าไปฆ่านายเจียวโป๊ซึ่งนอนอยู่ในโรงได้สมประสงค์นั้นแสดงว่าจำเลยกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย ศาลล่างทั้งสองชี้ขาดว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายตามกฎหมายอาญา มาตรา 250 นั้นชอบด้วยรูปคดีแล้ว และที่ศาลล่างทั้งสองลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งเหลือจำคุก 20 ปี ก็เป็นผลดีแก่จำเลยแล้ว การลดโทษประหารชีวิตตาม กฎหมายอาญามาตรา 59 และ มาตรา 37 นั้นต้องควบกัน มาตรา 37 เป็นหลักเกณฑ์การลดโทษว่ามากน้อยเพียงไร มาตรา 59 เป็นดุลพินิจในการลดโทษให้ ไม่ใช่ลดโทษตาม มาตรา 59 แล้วลดโทษตามมาตรา 37 เป็นสองชั้นดังจำเลยฎีกามา พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา