โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๔๙-๖๐ ฐานใช้ปืนยิง น.มีบาดเจ็บสาหัส

จำเลยรับว่าได้ยิง น.โดยป้องกันในขณะที่ น.กำลังฉุดคร่าห์น้องสาวจำเลย

ศาลจังหวัดตัดสินลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๔๙-๖๐ ได้จำคุกไว้ ๑๐ปี

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเปนเด็กอายุ ๑๙ ปี ยังเยาความคิดอยู่ และทั้งจำเลยก็รับว่าได้ยิง น.จริง จำเลยควรได้รับความปราณีลดโทษตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๕๙ จึงตัดสินแก้คำพิพากษาศาลเดิม ให้ลดโทษจำเลยลงกึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยไว้ ๕ ปี

โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า

๑. จำเลยไม่ใช้เด็กตาม มาตรา ๕๘

๒. คำรับของจำเลยเปนคำรับโดยมีข้อแก้ตัวไม่ควรได้รับปราณีตามมาตรา ๕๙

ศาลฎีกาเห็นว่า

๑. จำเลยมีอายุ ๑๙ ปีแล้ว ไม่เข้าอยู่ในเกณฑ์ที่นับว่าเปนเด็กตามมาตรา ๕๘

๒. จำเลยสืบไม่พบว่ายิงโดยป้องกัน กลับได้ความว่าจำเลยยิงโดยความโกรธแค้น คำให้การของจำเลยไม่ได้รับโดยราบรื่นที่ควรจะปราณีที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษจำเลยนั้นยังไม่ชอบ จึงตัดสินแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ในข้อที่ให้ลดโทษจำเลยนั้นให้ยกเสีย คงลงโทษจำเลยตามคำตัดสินศาลจังหวัด

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา