โจทย์ฟ้องว่าจำเล่ยมีฝิ่นแลเครื่องมือสูบฝิ่นเจ้าพนักงานจับได้พร้อมด้วยของกลาง ตามบาญชีท้ายฟ้องปรากฎราคาฝิ่นเป็นเงิน ๒๘ บาท ๓๒ สตางค์ ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ฝิ่น ม.๓๖ ฯ

จำเลยทราบข้อหาของโจทย์แล้ว ให้การรับสารภาพ

ศาลอุทธรณ์ตัดสินปรับจำเลย ๕๐ บาทตาม พ.ร.บ. ฝิ่น ม. ๓๖ (ข) (ง) หาปรับ ๓ เท่าราคาฝิ่นไม่ เพราะไม่เชื่อราคาตามที่โจทย์ตีมาในฟ้อง

โจทย์ฎีกาว่าจำเลยให้การรับเต็มข้อหาแล้วโจทย์ไม่จำต้องสืบถึงราคา ศาลก็ตัดสินปรับ ๓ เท่าตามราคาที่โจทย์ตีมาในบาญชีท้ายฟ้องได้

ศาลฎีกาวินิจฉัยฉะเพาะปัญหาที่โจทย์ฎีกาว่าจำเลยรับตลอดข้อหาไม่ต่อสู้ประการใด ต้องหมายความว่าราคาฝิ่นที่โจทย์ตีมาในท้ายฟ้องจำเลยก็ไม่คัดค้านด้วย เพราะบาญชีท้ายฟ้องถือเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องเหมือนกัน ฉนั้นโจทย์ไม่จำต้องสืบถึงราคาฝิ่น ศาลก็ยกเป็นข้อปรับจำเลยได้ จึงตัดสินปรับจำเลย ๓ เท่าราคาฝิ่นเป็นเงิน ๘๔ บาท ๙๖ สตางค์ ถ้าไม่ใช้ให้จำแทนวันละ ๑ บาท นอกนั้นยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา