โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ซื้อสินค้าเครื่องสุขภัณฑ์จากจำเลย โดยมีข้อตกลงว่าหากมีการขาดตกบกพร่องหรือแตกร้าว จำเลยจะคืนเงินให้ภายหลัง ต่อมาปรากฏว่าสินค้าขาดจำนวนและชำรุดแตกร้าวหลายรายการจำเลยไม่คืนเงินให้จึงขอให้บังคับจำเลยคืนเงินราคาและใช้ค่าเสียหาย

จำเลยให้การว่า จำเลยขายสินค้าในสภาพที่เป็นอยู่ ไม่รับผิดชอบในการชำรุดบกพร่องแต่ประการใดทั้งสิ้น ถ้าในวันขนย้ายสินค้าขาดจำนวนหรือแตกร้าวจนใช้การไม่ได้ ผู้ซื้อไม่ต้องขนย้ายไปและให้หักราคากันภายหลังโจทก์ได้ขนสินค้าดังกล่าวไปโดยแยกสินค้าที่แตกร้าวออกไม่ได้ขนไป ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นเดินเผชิญสืบตรวจดูอ่างอาบน้ำที่โจทก์ซื้อจากจำเลยซึ่งมีจำนวน 53 ใบแล้วไม่มีรอยบุบหรือแตกร้าว มีแต่รอยถลอกสนิมขึ้นแต่ละอ่างตั้งแต่สองแห่งขึ้นไป แต่ละรอยกว้างประมาณ 1 นิ้วฟุต ยาว 2ถึง 6 นิ้วฟุต ขอบบิดเล็กน้อยหลายใบ

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยชำระค่าสินค้าที่ขาดจำนวนและค่าเสียหายเนื่องจากทรัพย์ชำรุดบกพร่องแก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องชำระเงินค่าชำรุดของสินค้าคงให้ชำระแต่ราคาสินค้าที่ขาดจำนวน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ศาลได้มีคำสั่งให้จำเลยเลิกกิจการและแต่งตั้งผู้ชำระบัญชี จำเลยต้องการขายทรัพย์สินของจำเลยทั้งหมดเพื่อนำเงินมาชำระให้เจ้าหนี้ การขายก็ใช้วิธีขายโดยการให้ผู้ซื้อประมูลราคาด้วยวาจาบ้างและยื่นซองประมูลราคาบ้าง ผู้ซื้อคนใดให้ราคาสูงสุดให้ถือว่าเป็นผู้ซื้อได้ โจทก์เป็นผู้ซื้ออ่างอาบน้ำรายพิพาทได้และได้ชำระเงินค่าสินค้าให้จำเลย จำเลยออกใบเสร็จรับเงินให้โจทก์ ด้านหลังใบเสร็จรับเงินได้หมายเหตุไว้ว่า "แตกร้าวคืนเงินภายหลัง" ดังนี้ จึงรับฟังได้ว่า จำเลยขายอ่างอาบน้ำดังกล่าวโดยมีเงื่อนไขรับผิดชอบถึงความชำรุดบกพร่องของอ่างอาบน้ำเฉพาะที่แตกหรือร้าวเท่านั้นไม่รวมถึงรอยสีถลอกหรือมีสนิมขึ้นแต่ประการใด ฉะนั้นเมื่ออ่างอาบน้ำมีแต่เพียงรอยถลอกและสนิมขึ้น ไม่มีรอยแตกร้าว โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยส่งเงินคืนตามราคาหรือใช้ค่าเสียหายได้ ทั้งจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 472 ซึ่งบัญญัติให้ผู้ขายรับผิดในความชำรุดบกพร่องในการซื้อขายทั่ว ๆ ไปมาใช้บังคับในกรณีของโจทก์จำเลยนี้หาได้ไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา