โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้อาศัยอยู่ในบ้านเรือนและที่ดินของโจทก์โฉนดเลขที่ 10407 จังหวัดชลบุรี โจทก์บอกให้จำเลยออกไปแล้วจำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่จำเลยและใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยกับบุตรได้ปกครองทำกินในฐานะเป็นเจ้าของตลอดมาย่อมได้กรรมสิทธิ์ ฯลฯ

นายเน้ง แซ่เอี๊ยว บุตรจำเลยร้องสอดเข้าเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต

ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยได้ครอบครองทำกินมาในฐานะเป็นเจ้าของกว่า 10 ปีย่อมได้กรรมสิทธิ์ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 พิพากษายกฟ้องโจทก์ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาของโจทก์มีปัญหาจะต้องวินิจฉัยในข้อเท็จจริงเรื่องปกครองโดยปรปักษ์เป็นสำคัญในอันดับแรก แต่คดีนี้โจทก์ยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2499 คดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน5,000 บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นคู่ความฎีกาไม่ได้ตามมาตรา 25 แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2499ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม 2499 เป็นต้นไป จึงสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา