โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก ๑ คน ได้ร่วมกันวิ่งราวสร้อยข้อมือทองคำหนักสองสลึง ๑ เส้น ราคา ๒,๘๐๐ บาท ของนางเครือวัลย์ไปโดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๔, ๓๓๖, ๘๓ และสั่งให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาสร้อยข้อมือ ราคา ๒,๘๐๐ บาท แก่ผู้เสียหาย

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๖ จำคุก ๓ ปี ให้คืนหรือใช้ราคาสร้อยข้อมือ ๒,๘๐๐ บาท แก่ผู้เสียหาย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฟังได้ว่าจำเลยถึงแก่ความตายแล้วจริง ดังนี้ สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๔ (๑) มีผลให้คำพิพากษาของศาลล่างระงับไปในตัว จึงให้จำหน่ายคดีนี้เสียจากสารบบความของศาลฎีกา

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา