โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์ทำงานเป็นพนักงานของบริษัทสมุทรปราการขนส่ง จำกัดต่อมาโอนเป็นพนักงานของจำเลยทำงานในหน้าที่หัวหน้าหน่วยเดินรถสาย 45 ได้รับค่าจ้างในอัตราเดิม จำเลยมีคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงานโดยไม่ปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินเดือนที่ยังขาดอยู่กับค่าชดเชย และให้ยกเลิกคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงาน

จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ขอรับค่าชดเชยตามสิทธิ จำเลยจึงไม่ต้องผูกพัน จำเลยได้กำหนดขั้นเงินเดือนไว้ไม่เป็นการถาวร เมื่อใดโจทก์สามารถทำงานได้ตามความมุ่งหมายของจำเลย จำเลยก็จะพิจารณาปรับอัตราค่าจ้างให้อีก จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินเดือนที่ขาดอยู่จำเลยไล่โจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์ไม่อุทิศเวลาในการทำงาน การกระทำของจำเลยชอบด้วยข้อบังคับการทำงานของจำเลยแล้ว ขอให้ยกฟ้อง

ในชั้นพิจารณา ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องเฉพาะข้อหาที่ขอให้ยกเลิกคำสั่งไล่โจทก์ออกจากงาน

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์พ้นหน้าที่พนักงานของบริษัทสมุทรปราการขนส่ง จำกัด เป็นเสมือนถูกเลิกจ้างมีสิทธิรับค่าชดเชย โจทก์เข้าทำงานในบริษัทมหานครขนส่ง จำกัด เป็นการทำงานใหม่ในบริษัทใหม่ ข้อตกลงและเงื่อนไขการจ้างต้องตกลงกันใหม่ตามลักษณะของสัญญาจ้างไม่ใช่ถือเอาสัญญาจ้างของบริษัทผู้ประกอบการเดิมมาใช้ จำเลยกำหนดอัตราเงินเดือนให้โจทก์ใหม่เดือนละ 2,520 บาท กับค่าครองชีพ 300 บาทเป็นการตั้งข้อเสนอรายได้ต่อโจทก์ใหม่ แม้โจทก์จะได้โต้แย้ง แต่ในที่สุดโจทก์ก็ยอมรับเงินรายได้ที่จำเลยกำหนดมาตลอด อันเป็นการยอมรับข้อเสนอของจำเลยโดยปริยาย จำเลยกำหนดอัตราเงินเดือนให้โจทก์ชอบแล้ว ส่วนค่าชดเชย 30,000 บาทนั้น บริษัทสมุทรปราการขนส่ง จำกัด ผู้ประกอบการเดิม เป็นผู้มีหน้าที่จ่ายให้โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าชดเชยจากจำเลยพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามระเบียบของบริษัทมหานครขนส่ง จำกัด ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็นจำเลยนี้ได้กำหนดการปรับขั้นเงินเดือนไว้เฉพาะนักบริหาร ส่วนโจทก์มีตำแหน่งเป็นเพียงพนักงาน มิใช่มีตำแหน่งเป็นนักบริหาร จึงนำระเบียบดังกล่าวมาปรับเกี่ยวกับอัตราเงินเดือนของโจทก์มิได้ และโจทก์อุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่าโจทก์ได้ตกลงยอมรับข้อเสนอของจำเลยที่กำหนดอัตราเงินเดือนให้โจทก์ใหม่โดยปริยายแล้ว และบริษัทสมุทรปราการขนส่ง จำกัด ผู้ประกอบการเดิมเป็นผู้มีหน้าที่จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ มิใช่หน้าที่ของจำเลย อุทธรณ์ของโจทก์ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ซึ่งบัญญัติให้อุทธรณ์ได้เฉพาะข้อกฎหมาย ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา