คดีนี้ศาลชั้นต้นลงโทษนายวอนจำเลยตามมาตรา ๒๕๖ ให้จำคุก ๒ ปี ๖ เดือน นายสังข์ตาม ม.๒๕๔ ให้จำคุก ๖ เดือน

ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันกับศาลชั้นต้นว่า นายวอนจำเลยมีความผิดตาม ม.๒๕๖ แต่ลดโทษตาม ม.๕๕ โดยถูกยั่วโทษะกึ่งหนึ่งและลดฐานรับสารภาพตาม ม.๕๙ อีกกึ่งหนึ่งคงเหลือ ๖ เดือน

โจทก์ฎีกาว่าศาลไม่ควรลดโทษนายวอนจำเลยตาม ม.๕๙

ศาลฎีกาตัดสินว่าเรื่องศาลอุทธรณ์แก้ไขมาก โจทก์จึงฎีกาในข้อเท็จจริงได้ ข้อที่ว่าควรลดโทษจำเลยตาม .๕๙ หรือไม่ นั้นอยู่ในดุลพินิจของศาลซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาคงเห็นชอบด้วยศาลอุทธรณ์ จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา