โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1)(5)

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1)(5)

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรมราชทัณฑ์ผู้เสียหายจัดงานแสดงผลิตภัณฑ์และจัดให้มีการประมูลการจำหน่ายอาหารในบริเวณงาน บ.ภริยาจำเลยเป็นผู้ประมูลได้ และทำสัญญาจำหน่ายอาหารกับผู้เสียหายโดยจำเลยเป็นผู้ออกเช็คพิพาทชำระตามสัญญาดังกล่าวให้แก่ผู้เสียหายผู้เสียหายสัญญาว่านอกจากผู้ที่ประมูลได้แล้ว บุคคลอื่นจะนำอาหารและเครื่องดื่มมาขายบริเวณงานไม่ได้ เมื่อจัดงานแล้วปรากฏว่ามีบุคคลอื่นมาขายอาหารและเครื่องดื่มในบริเวณงาน ช.จึงขอลดจำนวนเงินที่จะเรียกเก็บตามสัญญาลง แต่ผู้เสียหายไม่ยอม กรณีมีมูลให้จำเลยเชื่อว่าตนมีสิทธิสั่งธนาคารมิให้ใช้เงินตามเช็คพิพาทได้เพราะผู้เสียหายผิดสัญญา ฟังไม่ได้ว่าจำเลยออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็คและห้ามธนาคารมิให้ใช้เงินตามเช็คโดยเจตนาทุจริต การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3(1)(5)

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา