โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ได้รับเงินจากโจทก์ไป 30,000 บาท จำเลยที่ 1 ได้ออกตั๋วแลกเงินลงวันที่ 9 ตุลาคม 2496 ให้โจทก์ โดยจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่าย สั่งให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้จ่ายเงิน 30,000 บาทให้โจทก์ ในการนี้จำเลยได้ตกลงชำระค่าส่วนลดซึ่งเป็นธรรมเนียมของธนาคารให้ต่างหากจากดอกเบี้ย ซึ่งตกลงจะชำระให้โจทก์ในอัตราร้อยละ 7 ครึ่งต่อปี ครั้นครบกำหนดจำเลยที่ 2 ไม่ชำระเงินรวมทั้งค่าส่วนลดและดอกเบี้ยให้โจทก์ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 30,000 บาทพร้อมด้วยค่าส่วนลดและดอกเบี้ย

จำเลยให้การรับว่าได้ออกตั๋วแลกเงินให้โจทก์ แต่ต่อสู้หลายประการ ในที่สุดขอให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้ง 2 ใช้เงิน 30,000 บาทให้โจทก์กับค่าส่วนลดในอัตราร้อยละ 1/6 ในต้นเงิน 30,000 บาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 968(4) ส่วนดอกเบี้ยนั้นมิได้มีข้อกำหนดให้คิดดอกเบี้ย จึงให้ยกเสีย คงให้จำเลยเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 5 ต่อปีในต้นเงิน 30,000 บาทนับแต่วันที่ตั๋วแลกเงินถึงกำหนดจนกว่าจำเลยจะใช้เงินเสร็จ กับให้จำเลยทั้ง 2 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมกับค่าทนายความ 750 บาทแทนโจทก์ด้วย

จำเลยทั้ง 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นศาลอุทธรณ์เป็นเงิน 500 บาทแทนโจทก์

จำเลยทั้ง 2 ฎีกาต่อมา

ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาของจำเลยพอสรุปได้เป็นข้อ ๆ ต่อไปนี้คือ

1. โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นบริษัทจำกัด แต่ตามสำนวนไม่ปรากฎหลักฐานการเป็นบริษัทจำกัดที่ชอบด้วยกฎหมายข้อนี้ ตามคำให้การจำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ จึงไม่มีประเด็นที่โจทก์จะต้องแสดงหลักฐานการเป็นบริษัทจำกัดของโจทก์

2. นายประเสริฐปฏิบัติหน้าที่เกินอำนาจที่ธนาคาร (โจทก์)มอบไว้กล่าวคือตามหนังสือมอบอำนาจที่ธนาคาร (โจทก์) ตั้งให้นายประเสริฐเป็นตัวแทนธนาคารข้อ 4 จำกัดอำนาจไว้ว่า การลงลายมือชื่อในตั๋วแลกเงินต้องมีลายมือชื่อสมุห์บัญชีสาขาของธนาคารกำกับไว้ด้วยข้อนี้เห็นว่านายประเสริฐไม่ได้ลงชื่อในตั๋วแลกเงินที่กล่าว และอย่างไรก็ดี ข้อจำกัดอำนาจเช่นว่านี้หาใช่เป็นข้อที่จำเลยจะยกขึ้นปฏิเสธความรับผิดของตนในคดีนี้ได้ไม่

3. การยื่นตั๋วแลกเงินหรือไม่เป็นประเด็นข้อเท็จจริงซึ่งศาลล่างทั้ง 2 ฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้นำตั๋วแลกเงินยื่นต่อจำเลยแล้วพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา