คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยถือปืนบุกรุกเข้าไปยิง ก.ในบ้าน ก.กับพวกแย่งปืนและจับจำเลยไว้ได้ ขอให้ลงโทษ

จำเลยอ้างตนเองเป็นพะยานแลให้การปฏิเสธ แต่ครั้นเมื่อจะเรียกพะยานจำเลยสืบต่อไป จำเลยร้องของดสืบโดญกลับขอให้การรับสารภาพว่าได้บุกรุกเข้าไปจะยิง ก. จริง

ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ให้จำคุกจำเลยตามมาตรา ๒๔๙ - ๖๐ มีกำหนด ๑๐ ปี แต่ให้ลดตามมาตรา ๕๙ เสีย ๓ ปี คงจำคุก ๗ ปี

โจทก์ฎีกาว่าไม่มีเหตุผลควรลด

ศาลฎีกาเห็นว่ารูปคดีฟังได้ว่าจำเลยได้รับสารภาพโดยจำนนต่อพะยานโดยจำเลยมิได้รับเสียก่อน รอดูโจทก์สืบพะยานจนเสร็จสิ้นสำนวน ทั้งลองให้การต่อสู้ดูบ้างจนเห็นว่าไม่มีทางที่จะสู้ได้จึงให้การรับสารภาพเช่นนี้ไม่ควรถือว่ามีเหตุอันควรปราณีที่จะลดโทษจำเลยให้ตามมาตรา ๕๙ จึงตัดสินแก้คำพิพากษาศาลล่างให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๑๐ ปี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา