ได้ความว่าจำเลยกับนายอินตาทะเลาะกันได้ชกต่อยกัน ได้มีผู้ห้ามปรามและพาแยกไป ต่อมาจำเลยกับนายอินตาพบกันอีก นายอินตาร้องด่าให้ของลับ จำเลยจึงด่าตอบไปบ้าง และท้าให้มาสู้กัน นายอินตากระโดดเข้าต่อยถูกหน้าจำเลย ๆ ล้มตกคันนา ทันใดนั้นผู้ตายซึ่งเป็นพี่ชายนายอินตาได้วิ่งเข้ามาคร่อมจำเลยและชกจำเลย ๒-๓ ทีในที่นั้นมึด จำเลยจึงเอามีดแทงผู้ตายไป ๑ ที ผู้ตายถึงแก่ความตาย

ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยแทงผู้ตายขณะที่ผู้ตายกำลังทำร้ายจำเลยในที่นั้นก็มึด จำเลยย่อมไม่หวังให้ถูกตรงไหน แต่เผอิญถูกที่สำคัญไส้อ่อนแตก ที่จริงจำเลยมิใช่คู่วิวาทกับผู้ตาย เมื่อจำเลยถูกนายอินตาทำร้ายแล้ว ผู้ตายยังคร่อมทำร้ายอีก จำเลยตกอยู่ในอันตรายซึ่งไม่สามารถทราบว่าร้ายแรงเพียงใดจำเลยมีมีดติดตัวจึงใช้มีดนั้นแทงผู้ตายทีเดียว การกระทำของจำเลยเข้าเกณฑ์ป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ตามมาตรา ๕๐ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยตัวไป

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา