โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยทั้ง ๒ สมคบกันลักกระบือของ ป. เจ้าทรัพย์ไป ๓ ตัวขอให้ลงโทษ

ศาลชั้นต้นฟังการพิจารณาแล้วเชื่อฟังพะยานโจทก์ว่าจำเลยทั้ง ๒ ทำผิดจริงดังข้อหาโจทก์ พิพากษาให้ลงโทษจำเลยคนละ๑ ปี ตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๙๔ ตอนท้าย

นายหลีจำเลยคนเดียวอุทรณ์

ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อพะยานโจทก์ว่าจำเลยได้กระทำผิดดังโจทก์หา และวินิจฉัยว่าแม้นายวาทจำเลยจะมิได้อุทรณ์ขั้นมาด้วยก็ดี ศาลก์มีอำนาจพิพากษาให้นายวาทจำเลยพ้นโทษไปได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๒๑๓ จึงพิพากษายกฟ้องปล่อยจำเลยทั้ง ๒ คนไป

โจทก์ฎีกาคัดค้านในข้อเท็จจริงขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง ๒

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วยังว่ากระบือของเจ้าทรัพย์ถูกลักไปจริง แต่หลักญานพะยานโจทก์มีพิรุธไม่น่าเชื่อว่าจำเลยจะกระทำผิดจริง จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา