ได้ความว่าจำเลยกับ จ.เป็นสามีภริยากับ มารดา จ.ให้คนไปรับ จ.กลับมาจากบ้านจำเลย และทั้ง จ.และมารดาได้มีจดหมายถึงจำเลยบอกตัดให้จำเลยเลิกเป็นสามีภริยากับ จ. จำเลยได้ไปหามารดา จ.เพื่อสอบถาม แต่ก็มิได้รับคำตอบอย่างใด จำเลยจึงไปขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยเหลือ และในขณะนั้นเองจำเลยก็ทราบว่า จ.ภรรยาตนไปได้กับผู้ตาย จำเลยจึงขอร้องให้กรมการอำเภอช่วยว่ากล่าว กรมการอำเภอได้เปรียบเทียบให้จำเลยและจะคืนดีกัน คือวันนั้นจำเลยไปนอนที่บ้านมารดา จ.แต่ จ.ไปนอนที่อื่น พอรุ่งขึ้นมารดา จ.ก็ไปแจ้งความหาว่าจำเลยลักของ จำเลยจึงต้องย้ายไปนอนที่อื่น ต่อมาอีก ๘-๙ วัน จำเลยไปแอบดูเห็นผู้ตายไปที่บ้านมารดา จ.และกำลังกินข้าวอยู่ จ.ก็อยู่ด้วย จึงกลับบ้านไปเอามีดมาเพื่อจับชู้ พอผู้ตายพูดว่าถึงจำเลยมาเวลานั้นก็ไม่กลัว จำเลยจึงถีบประตูเรือนเข้าไปเอามีดแทงผุ้ตาย ๑ ที ผู้ตายถึงแก่ความตาย

ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐ ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยฆ่าผู้ตายโดยบรรดาลโทษะ มีผิดตาม ม.๒๔๙ ลดฐานยั่วโทษะกึ่งหนึ่ง กับลดฐานรับสารภาพอีกกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๓ ปี ๙ เดือน

โจทก์ฝ่ายเดียวฎีกา

ศาลฎีกาตัดสินว่าตามพฤตติการณ์ไม่ปรากฎว่าจำเลยได้เคยแสดงความอาฆาตมาทร้ายหรือพยายามคิดทำร้ายผู้ตายอย่างใด จำเลยพยายามอย่างเดียวที่จะจับชู้ ได้ขอร้องให้เจ้าพนักงานช่วย ก็ไม่ผลิผล จึงไปคอยเฝ้าดูอยู่จนพบผู้ตายมากินข้าวกับภริยาจำเลย เมื่อผู้ตายพูดว่าไม่กลัวจำเลยจึงเกิดบรรดาลโทษะขึ้นมาเข้าแทงผู้ตายในขณะนั้น จึงเห็นว่าจำเลยควรมีผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๑ กำหนดโทษ ๓ ปี ลดฐานยั่วโทษะกึ่งหนึ่งเหลือ ๑๘ เดือน ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่งคงเหลือ ๙ เดือนและให้รอการลงอาญาจำเลยไว้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา