คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษาชี้ขาดข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้นว่าจำเลยเป็นคนร้ายลักทรัพย์โดยวิธีล้วงเอาธนบัตร 800 บาทไปจากกระเป๋ากางเกงของนายปาน พักเชื้อไป พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288 ให้ลงโทษจำคุก 2 ปี เพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตาม มาตรา 72 อีก 1 ใน 3 รวมเป็น 2 ปี 8 เดือน และจำเลยเคยถูกศาลพิพากษาลงโทษฐานลักทรัพย์มาก่อนแล้วถึง 3 ครั้ง มีสันดานเป็นผู้ร้าย เมื่อพ้นโทษแล้วให้ส่งตัวไปกักกันมีกำหนดอีก 3 ปี และคืนเงินของกลางให้เจ้าทรัพย์

จำเลยฎีกา ศาลรับฎีกาเฉพาะในปัญหาข้อกฎหมาย ที่จำเลยอ้างว่าการกระทำของจำเลยยังไม่สำเร็จคดีเป็นผิดฐานพยายามลักทรัพย์เท่านั้น

ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าจำเลยล้วงธนบัตรออกจากกระเป๋ากางเกงของนายปานซึ่งมีฝาปิดและมีกระดุมกลัดอยู่เอาธนบัตรออกมานอกกระเป๋าแล้วพอดีเจ้าทรัพย์รู้สึกตัว ใช้มือตบกระเป๋าบังเอิญไปถูกมือจำเลยซึ่งกำลังกุมธนบัตรอยู่ ธนบัตรร่วงหล่นจากมือจำเลยลงไปที่เท้าเจ้าทรัพย์

จำเลยมีเจตนาลักโดยวิธีล้วงกระเป๋า และแกะกระดุมเปิดฝาล้วงเอาธนบัตรออกมานอกกระเป๋าได้แล้ว การล้วงกระเป๋าเป็นการสำเร็จจึงเป็นความผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จ

แต่โทษเก่า ๆ ของจำเลยนั้น ภายหลังที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีนี้ไปแล้ว ได้มีการบังคับใช้พระราชบัญญัติล้างมลทินในโอกาสครบ 25พุทธศตวรรษ พ.ศ. 2499 ในมาตรา 3 ให้ถือว่ามิได้เคยต้องคำพิพากษาว่าได้กระทำผิดในคดีนั้น ๆ เป็นอันล้างมลทินไปแล้วมีผลให้ไม่ต้องเพิ่มโทษหรือกักกันจำเลยไปในตัว

พิพากษาแก้เป็นเพียงให้ลงโทษจำคุกจำเลยฐานลักทรัพย์มีกำหนด2 ปี ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288 แต่ประการเดียว ฯลฯ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา