คดีนี้ โจทก์ฟ้องเรียกนาพิพาทจากจำเลยผู้เป็นอา โดยอ้างว่าเป็นมรดกของบิดาโจทก์ตกได้แก่โจทก์

จำเลยต่อสู้ว่า บิดาโจทก์ขายนาพิพาทแก่จำเลยประมาณ 30 ปีแล้วและตัดฟ้องว่า คดีขาดอายุความมรดก

ศาลชั้นต้นเชื่อว่า บิดาโจทก์ขายนาพิพาทแก่จำเลยจริงจึงพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้จำเลยคืนนาพิพาทให้โจทก์ ฯลฯ

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า บิดาโจทก์ไม่ได้ขายนาพิพาทให้จำเลยจำเลยครอบครองนาพิพาท โดยอาศัยสิทธิของบิดาโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยคืนนาพิพาทให้โจทก์ชอบแล้ว

ที่จำเลยยกอายุความมรดกขึ้นตัดฟ้องโจทก์นั้น หาฟังได้ไม่เพราะคดีนี้ไม่ใช่เรื่องโจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกบิดาจากจำเลยแต่เป็นเรื่องที่โจทก์ฟ้องเรียกนาของบิดาโจทก์ ซึ่งจำเลยยึดถือไว้อนึ่งจำเลยเป็นน้อง จึงหามีสิทธิได้รับมรดกของบิดาโจทก์ไม่จึงยกอายุความขึ้นต่อสู้โจทก์ไม่ได้ ฯลฯ

จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา