โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจเอาความเท็จมาหลอกลวงนายจรูญนายเล่ง นายผล นายโหนก และราษฎรผู้มีชื่ออีก 7 คน ว่าจำเลยเป็นนายตรวจรถยนต์ของบริษัทยานยนต์นครสวรรค์ ทางบริษัทใช้ให้จำเลยมาหารับสมัครคนเข้าทำงานเป็นนายตรวจ ผู้ใดจะสมัครต้องเสียเงินคนละ 20 บาทและค่าเลี้ยงดูเจ้านายอีก 500 บาท ให้จำเลย จำเลยจะนำเงินของผู้สมัครนี้ไปมอบให้บริษัทยานยนต์นครสวรรค์ ผู้ใดชำระแล้วก็จะได้เข้าทำงานบริษัทในตำแหน่งนายตรวจ ความจริงจำเลยมิได้เป็นนายตรวจมิได้มีตำแหน่งหน้าที่ใด ๆ ในบริษัท จำเลยแกล้งปกปิดความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งนั้นเสีย เพราะการหลอกลวงเป็นเหตุให้บุคคลดังกล่าวหลงเชื่อว่าเป็นความจริง จึงสมัครงานกับจำเลย ต่อมาบุคคลดังกล่าวนำเงินคนละ 520 บาทมามอบให้จำเลย จำเลยนำไปใช้เป็นประโยชน์ส่วนตัวขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341, 343 และให้จำเลยคืนเงิน 2,280 บาท

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341, 343 จำคุกจำเลย 2 ปี ฯลฯ

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องของโจทก์ไม่เป็นความผิดตามมาตรา 343คำรับชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์ พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์ในความผิดตามมาตรา 343 ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78หนึ่งในสี่ จำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องของโจทก์เป็นการบรรยายว่าจำเลยหลอกลวงผู้เสียหายในคดีนี้ 4 คน กับหลอกลวงคนอื่นอีก 7 คน ผู้ถูกหลอกลวงส่งเงินให้แก่จำเลยไปมิได้กล่าวให้เห็นว่าการหลอกลวงของจำเลยเป็นการหลอกลวงประชาชนเพียงแต่กล่าวว่าหลอกลวงบุคคล 11 คนเท่านั้น เพียงแต่ปรากฏว่าหลอกลวงบุคคล 11 คน ไม่พอถือว่าเป็นการหลอกลวงประชาชนอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 เมื่อคำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่เป็นความผิดตามมาตรา 343 แล้ว ก็ไม่มีทางลงโทษจำเลยตามมาตรา 343 ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา