คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่นาของโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่าที่รายนี้จำเลยได้รับซื้อไว้จากผู้มีชื่อ

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีกรรมสิทธิในที่รายพิพาทนี้เพราะได้ครอบครองแสดงตนเป็นเจ้าของตลอดมาตราจองโจทก์ไม่มีผล เพราะโจทก์ได้ทอดทิ้งเสียจนขาดอายุแล้ว พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกาว่าศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงผิดจากหลักฐานในสำนวน

ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์เมื่อศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาทับสัตย์ศาลล่าง คู่ความย่อมฎีกาได้ฉะเพาะปัญหาข้อกฎหมาย ส่วนข้อเท็จจริงต้องฟังตามคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ซึ่งฟังว่าจำเลยได้ครอบครองที่รายพิพาทมาเกินกว่า ๑๐ ปี ส่วนที่ว่าศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงผิดจาก หลักฐานในท้องสำนวนนั้น ความจริงศาลอุทธรณ์ได้ฟังข้อเท็จจริงโดยมีหลักฐานพะยานในสำนวนสนสนับสนุน จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา